Oudste broek ooit: geen skinny jeans

bb_trousers_free.jpgHet dragen van broeken kwam in de mode door nomadische, paardrijdende herders. En het waren bepaald geen skinny jeans die deze ruiters droegen. Die conclusie zou je kunnen trekken naar aanleiding van de vondst van een meer dan drieduizend jaar oude broek, door een team onder leiding van de Duitse archeologen Mayke Wagner en Ulrike Beck. De broek werd gevonden in het Tarim-bekken, tegenwoordig een deel van Xinjiang, een “autonome” republiek in het noordwesten van China. Volgens de wetenschappers is het de oudste broek die ooit werd aangetroffen. Het kledingstuk was gemaakt van wol.

Dat het dragen van broeken verband houdt met paardrijden werd al langer vermoed, de recente vondst ondersteunt die veronderstellingen alleen maar. De ouderdom van de broek komt overeen met de verspreiding van de “mobiele veehouderij” in oostelijk Centraal-Azië. Voordat de broek “in” kwam, werden vooral tunieken gedragen en dat zit niet zo fijn als je de hele dag doorbrengt op een paardenrug.

De broek bestond uit drie geweven delen: twee stukken die het hele been van heup tot enkel bekleedden en een deel dat daar op kruishoogte dwars op werd genaaid. Terwijl tegenwoordig een doek wordt geweven en daar vervolgens een model uit wordt geknipt, werd het model van deze broek al op het weefraam vormgegeven. De confectie achteraf was dus erg beperkt.
broek.jpgDe broek was op de eerste plaats functioneel, het was een ruitersattribuut. Daardoor is er nauwelijks sprake van een heupstuk en werd de broek dus laag op de heupen gedragen. Het kruis werd gevormd door het verbindingsstuk tussen de broekspijpen, en viel dus laag. Dat geeft deze broek opeens een verrassend modern “design”. Of moeten we zeggen dat de hippe baggy trousers met laaghangend kruis eigenlijk “vintage” of “retro” zijn? Wat dat betreft zijn de decoratieve patronen op het drieduizend jaar oude wolletje natuurlijk ook best hip.

ant0831065.jpgOver retro gesproken: enkele jaren geleden ontdekte archeologe en sinologe Mayke Wagner, ook in het Tarim-bekken, een rijk gedecoreerde broek die duidelijk was gemaakt van textiel dat daarvoor een heel andere functie had. Daarbij wordt gedacht aan een wandtapijt uit de tweede of derde eeuw voor Christus. Dat tapijt zou hebben gehangen in een paleis in het voormalige Bactrische rijk, in het noord-oosten van het huidige Afghanistan. Zo’n paleis zou in de eerste eeuw voor Christus geplunderd kunnen zijn door een rondzwervende troep nomaden. Eén ging er aan de haal met het tapijt waarvan later een broek werd gemaakt. De drager van die broek vond zijn einde in (waarschijnlijk) een gevecht tegen de Xiongnu, een ander steppevolk.

Minder leuk: op internet woeden al discussies met een nationalistisch ondertoontje. Lieden van uiteenlopende etnische herkomst claimen nu al dat deze broek behoort tot hún culturele erfgoed.